Het laatste woord is aan Kris Lamberts, Directeur Steunpunt Jeugd

Naam*
Reactie*

8/09/2010 door Erna Polspoel

Ik ben reeds vele jaren lid van de Harmonie St.Cecilia te Asse. Vorig jaar heb ik met een paar andere muziekanten de koppen bij elkaar gestoken om een Jeugdharmonie op te richten. Dit heeft reeds veel succes maar het budget kan nog beter. Muziek verzacht de zeden zegt men en zo wil ik die kans aan de jongeren geven. Ze krijgen muziekles en een instrument ter beschikking, en dat allemaal gratis. En bovendien wordt inschrijvingsgeld van de muziekscool na 1 jaar terugbetaald.

7/09/2010 door Delphine Lippens
Hallo,

ik begin nu aan mijn derde jaar leidster in de Chiro van Zulte. Vanaf dit jaar ben ik ook hoofdleidster.
Wat drijft me? ZOOOVEEL! Echt, gewoon de zondag klaarstaan voor u leden en er een suppernamiddag met beleven. Op het eind van het jaar komt dan het kamp, een mooie afsluiter van een prachtig jaar. Het besef dat er elke zondag zoveel meisjes komen naar de chiro drijft me, zij willen samen spelen met hun vriendinnetjes en daar kunnen wij, jeugdwerkers, iets aan doen. Elke vrijdagavond vergadering met de leidsters, dat drijft me, ze zijn er allemaal telkens opnieuw om samen dingen te organiseren en te overleggen. De vele complimentjes die we dan krijgen van de leden en/of ouders, dat drijft me. Al die bevestiging die we krijgen van mensen, dat drijft me.
Ik zit al lang in de chiro, van mijn eerste leerjaar. En vanaf dat moment heb ik vriendinnen gemaakt voor het leven, vriendinnen die ook al altijd in de chiro gezeten hebben en nu staan we samen in de leiding, we zijn met 15 man en het leidingsaantal blijft stijgen, DAT DRIJFT ME! Maar de medeleiding zijn nu ook beste vriendinnen geworden waar we alles aan iedereen vertellen.
Nu dat ik hoofdleidster ben, heb ik meer verantwoordelijkheid gekregen en dat drijft me ook. Zorgen dat de chiro blijft draaien! Jeugdbewegingen zijn belangrijk!

6/09/2010 door Kim Celen
De jeugdbeweging, en dan meer bepaald KLJ, is mijn leven. Nee, dat is wat sterk uitgedrukt, maar toch... Sinds ik op mijn 6 jaar in de KLJ gegaan ben, is er geen dag gepasseerd dat ik er niet mee bezig was. Eerst als lid, dromend van meer leuke activiteiten en nagenietend van de fijne dingen die we het voorbije weekend gedaan hadden.
Dan als leiding. Elk weekend activiteiten organiseren. De blikken op de gezichten van die klein mannen, de traantjes als ze op het einde van het kamp afscheid moesten nemen van elkaar, maar vooral van de kampsfeer. De manier waarop ze meegaan in een fantasiespel. Zich helemaal in leven in wat je hen verteld en voor even écht geloven dat je Cruela De Ville bent. Dààr doe je het voor. En niet alleen die zaterdagmiddag. Ook de vele avonden dat je bezigbent met voorbereiden van activiteiten, organiseren van eetdagen of schrijven van activiteitenkalenders.
Daarna volgde een periode als provinciaal vrijwilliger. Met veel plezier je energie en al je kennis doorgeven aan 'nieuwe leiding', mensen die de klappen van de zweep nog moeten ervaren. Jongeren waarvan je hoopt dat ze even gebeten raken door het KLJ-virus als jijzelf.
Tot slot heb ik het geluk gehad van mijn hobby mijn beroep te maken. Op dit ogenblik werk ik al 5 jaar voor KLJ. Meer dan een dagtaak, dat is zeker. Maar dat heb ik er graag voor over. Meer nog, soms vind ik nog altijd dat ik wat te weinig doe, zeker in vergelijking met die duizende jongeren die wekelijks dag in dag uit met KLJ bezig zijn, vrijwillig. Naast hun job of hun studies. Ik heb er alleen maar bewondering voor. Ook al weet ik net zo goed als zijzelf waarvoor ze het doen. Precies daarom blijf ik ook vrijwilliger in mijn provincie. Nu ben ik bij de 'oude zakken', de kookploeg. Maar lekker eten voorzien na een vermoeiende dag, daar haal je ook heel wat plezier uit!

4/09/2010 door Kristi Goddeau
Jeugdbewegingen ... er valt zoveel over te vertellen :
- van de fijne zondagen waar je jong-volwassenen met een ongeloofelijke inzet de zotste spellen ziet organiseren voor hun leden
- tot de momentjes waarin zij erin slagen naast hun eigen jeugdbewegingstaak, zich soms toch nog een beetje, totaal belangeloos in te zetten voor het groter geheel : 11-11-11-acties, Stu Bru Music For Life, enz ...
- tot de grote apotheose van een jeugdbewegingsjaar : het jaarlijks kamp waar je merkt dat die jong-volwassenen met een heel grote maturiteit 10 dagen lang een superleefgemeenschap maken met de kinderen die aan hun hoede worden toevertrouwd. Waar het gaat van heel hilarische, tot soms superheftige maar ook heel ontroerende momenten.
Maar toch wil ik hier effe aandacht vragen, als VB (volwassen begeleider) van een meisjeschiro gedurende nu 8 jaar, voor de evolutie die ik zie gebeuren :
- jeugd en jeugdbewegingen komen soms in de verdrukking : op de plaats van hun lokalen kunnen financieel veel meer opbrengende zaken worden opgetrokken ...
- parochies kunnen of willen niet meer de -vroeger vanzelfsprekende ondersteuning bv. op vlak van lokalen, op vlak van gebruik van de parochiezaal of parochiemateriaal - zijn voor de jeugdbewegingen, meestal nochtans opgericht in de schoot van diezelfde parochies
- gemeentes vragen soms alsmaar meer inzet van de jeugdbewegingen bij allerhande activiteiten waar zij soms helaas maar weinig voor terugkrijgen want ... alles kost en dus wordt ook de factuur voor het jaarlijks vervoer naar de kampplaats doorgestuurd aan de jeugdbeweging ...
Dit zijn maar een aantal voorbeeldjes van een evolutie waarin ik mij zorgen maak ...
Want, de voornaamste taak van onze jeugdbewegingen en het nut hiervan vind ik hierboven en in de onderstaande reacties terug : iedereen is hiervan overtuigd ... nu hen ook nog de kans geven om hen te laten doen wat hun taak is, nl kinderen een onvergetelijke en onbezorgde jeugd bezorgen, hiermee niet vergetend dat ook leiding nog jeugd is en zij dus niet overbevraagd, noch overbezorgd mogen worden met zaken die niet behoren tot die basistaak ... Het lijkt mij onze taak als gemeenschap om hierover te waken.

4/09/2010 door René Beniest

Robbie mijn stiefzoon, minder sportief dan zijn broer Ben, wat kunnen we hem laten doen? Schaken misschien, ja zei hij, wij samen op zondagmorgen naar schaakklub Moretus Hoboken waar er lessen worden gegeven. Zelf ben ik een ervaren schaker, er werd mij gevraagd of ik geen zin had om mee les tegeven, sinds vorig jaar draai ik dus mee. Het is gewoon plezant om iets wat jezelf graag doet over te brengen op anderen. Hoewel het niet altijd evident is, er komt heel wat bij kijken, emoties leerlingen / coaches, hoe het best te handelen in bepaalde situaties, motivering, enzovoort. Het is een beetje opoffering van je vrije tijd, maar meestal wel aangenaam.

3/09/2010 door Sofie Vermaut
Ook ik was één van die chirowietjes die je in de bakker, de lokale supermarkt of elders te velde kon tegenkomen omdat ik 'Voor de Chiro' weg was. En hoe graag dat ik deed. Nog steeds trouwens.
Binnenkort zijn het weer de jaarlijkse ontbijtpakketten. Chiro Nele bied, op zondagmorgen in het kerisweekend, een vers ontpbijt aan voor wie eerder een (of meer pakketjes) bestelde. Doen we dat voor onszelf? Neen, natuurlijk niet... Voor de kas - ja hoor, want dat maakt dat we straks op kamp kunnen gaan tegen een heel aanvaardbare prijs. Dus, laag en meer dan democratisch genoeg zodat iedereen mee kan.
Maar bovenal, je doet het voor de kindjes...
Leiding geven, da's geweldig. De zondag al die glimmende glimlachjes, de herkenning in de winkel 'Kijk mama da's mijn leidster', de knuffel die je op kamp en in de week krijgt - zomaar en zo gemeend. Geweldig.
Want de jeugd, da's de toekomst en daar doen we't voor.
Enne, 't houdt mijn hatje ook jong he. (niks botox voor mij dus - meer dan pump genoeg in mijn leven)

3/09/2010 door Naomi Martens

Ik zocht voor deze zomer een kleine bijverdienste, maar wou tegelijkertijd ook bij kinderen staan. Maar aangezien ik nog geen 18 was om in de Kinderopvang te staan kwam ik via een vriendin terecht bij Grabbelpas Eeklo. Ik ging naar de jeugddienst om wat info te vragen en ik werd er direct goed ontvangen. Alles wat er gezegd werd sprak me direct aan dus heb ik me dan ook opgegeven als leidster. Eindelijk kwam de zomer in zicht en kwam er de eerste activiteit. De kinderen gaven me direct een glimlach op m'n gezicht. En de andere leid(st)ers die ontvingen me ook met open armen. Die zomer was echt super! Iedereen komt met iedereen overeen. Steeds is er een goede sfeer en als er iets is kan je steeds bij de groep terecht. Dit geldt ook voor de kinderen en ze weten dit ook. Door de goede sfeer bij de leiding merk je dat de kinderen ook graag komen. Ik doe dit echt met heel mijn hart!

3/09/2010 door Steven Van Caenegem

Ik ben in mijn gemeente actief als politiek militant, als vrijwilliger van de speelpleinwerking en op school zetel ik in de studentenraad. Voor mij is vrijwilligerswerk een manier om mensen te leren kennen en mij op een zinvolle manier bezig te houden. Ik heb al ondervonden dat het veel leuker is om met anderen te werken, dan altijd op jezelf bezig te zijn. Als vrijwilliger moet je eigenlijk ook de mensen die zich laten meevoeren door vrijwillige organisaties bedanken, want ik en mijn collega's krijgen bijna altijd goede reacties en dat maakt het kleine tijdsoffer meer dan goed!

3/09/2010 door sandra
Hierbij zou ik eigenlijk een verrassingspakket willen wensen voor de chiro Albatros van Tollembeek.
ikzelf ben ook nog leidster geweest in deze chiro en ook mijn broer. het waren leuke jaren. enkele jaren terug hebben ze te horen gekregen dat ze hun lokalen kwijt waren, want dat ze gingen gebruikt worden voor andere doeleinden. ze hebben ondertussen hemel en aarde verzet om samen met de gemeente een andere locatie te zoeken. deze kon er alleen maar komen door enorm veel vrijwilligerswerk! ze organiseren allerlei soorten activiteiten om hun gebouwen te kunnen bekostigen. al hun vrije tijd gaat naar klusjes in de nieuwe gebouwen. ik vind dit super de super!! dit is jeugdwerk! samen bouwen aan iets moois! jammer genoeg kan ik zelf niet helpen aangezien ik helemaal uitgeweken ben naar 'andere oorden' maar van hieruit : een dikke duim voor chiro albatros!!

3/09/2010 door Gerard Huyghebaert

Wij moeten deze unieke rijkdom aan jeugdwerk, gedragen en gemaakt door de jeugd zelf, koesteren.Wij moeten geloven in de toekomst en in onze jeugd.

3/09/2010 door Annelies Kustermans
Door me in te zetten als leiding in de KLJ, heb ik al vele vriendschappen voor het leven opgebouwd. En na elke activiteit is het fijn te zien dat onze leden content zijn en zeggen dat het plezant was. Afgelopen jaar is onze band enorm versterkt door het overlijden van een mede-leiding. NIets of niemand krijgt ons nog kapot!

Annelies

3/09/2010 door Maes Ronny
Wel Kris,
dit is een nobel initiatief om de vele jongeren in de bloemetjes te zetten die zich op vrijwillige basis dag in dag uit willen inzetten om jongeren op te voeden gratis en voor niets!!

3/09/2010 door Elise Minnebo
Je ziet. Er druipt zoveel energie van al die jeugdbewegingen dat je er als buitenstaander amper naast kunt kijken. En het maakt bijgevolg je dag goed!
Wel, het maakt mij dag ook goed. Als monitrice bij Kazou (de jeugdwerking van de CM) sta ik elke zomer weer paraat om met een hele bende kinderen op kamp te gaan. Gelijk welke leeftijd, gelijk welke bestemming, het geeft mij zo'n warm gevoel vanbinnen. Je steekt maanden werk in de vakantievoorbereidingen, maar eenmaal op kamp en je ziet hoe je creatieve ideeën alleen maar lachende gezichtjes toveren, DAT maakt mij intens gelukkig. Niet enkel het begeleiden en samenzijn met de gasten, maar ook de band die je met je medeleiding opbouwt, is geweldig. Je beleeft op zo'n kamp vaak alle emoties tegelijk: de ene moment ben je dolenthousiast, de andere moment zit je er -door de vermoeidheid- weer even door en ben je prikkelbaar. Een grapje, een schouderklopje, een knuffel, een lief woord, of zelfs een lach: het slaat je er allemaal doorheen, SAMEN met je medeleiding! Want leiding geven is SAMENwerken, is samen een band opbouwen, is samen plezier maken en problemen oplossen.

Sinds een jaar ben ik nu ook leidster bij Akabe. Dit is een tak van Scouts en Gidsen Vlaanderen voor mensen met een handicap. Helemaal iets anders dan in de zomer, maar even boeiend. In de zomer ravot ik met valide kinderen, tijdens het jaar ravot ik met mijn Akabegasten. Ze zijn tussen 18 en 35 jaar en verschillen zo qua zwakte/sterkte en qua persoonlijkheid. Maar allemaal één voor één zalige mensen!
Je moet bij deze groep mensen wel een andere manier van begeleiden hanteren, en je leert elke Akabedag weer bij. Hoe reageert hij/zij hierop? Wat moeten we doen als hij/zij een "aanvalletje" krijgt? Hoe kunnen we het beste impulsen geven aan de zwakkeren, en hoe maken we de activiteit zo actief en ruig mogelijk voor onze sterkeren?
Het is zo zalig als je elk gastje kan bereiken met je spel, het is zo zalig als je ziet dat iedereen er plezier aan beleeft. Het is zo zalig als je met je medeleiding weer een nieuwe stap hebt gezet, als je dingen (ideeën, activiteiten,..) met succes kan vernieuwen, als je maar één blik nodig hebt om elkaar te begrijpen.

Op het einde van zo'n Akabedag, of zo'n kamp krijg je vaak knuffels, brieven, leuke complimenten van je gasten. Dat geeft mij voldoening. Om te weten dat je er SAMEN een geweldige tijd van hebt gemaakt, en dat ik daar deel van heb uitgemaakt.
Het geeft mij elke keer zo'n warm gevoel hier vanbinnen.
Het geeft mij herinneringen voor het leven.
Want leiding zijn... is SAMEN bouwen aan de samenleving van vandaag... en morgen.

3/09/2010 door Floris Colpaert

Het plezier dat je telkens terug krijgt van je leden, zeker wanneer ze enkele jaren ouder zijn. Het samen komen om telkens terug er een toffe dag van te maken. De vele vrienden die je leert kennen en dit zijn vaak de vrienden die je altijd zal blijven onthouden.