Het laatste woord is aan Kristine Kloeck van Child Focus

Geregeld laat Cera mensen aan het woord die een column schrijven over een maatschappelijk actueel thema.

Het laatste woord is deze keer aan Kristine Kloeck, algemeen directeur van Child Focus.

Slagbomen

Tot begin jaren zeventig gingen wij regelmatig boter kopen in het Nederlandse Putte. Het was daar een stuk goedkoper dan thuis in Antwerpen, en iedereen wou wel van die 'goede boter'! ’t Was telkens een hachelijke onderneming. Het begon met het aanschaffen van de nodige guldens bij de Centrale Raiffeisenkas. Dan met de auto de grens over. Er waren nog slagbomen aan de grenspost. Rijkswachters en douaniers hielden de passanten nauwlettend in het oog. Heel belangrijk was dat je je identiteitskaart klaar hield. Als je pech had werden de autopapieren meegenomen naar een groezelig kantoortje waar ze langdurig werden bestudeerd.

Grenzen waren toen nog echte scheidslijnen. Dat is nu wel even anders. Voor de kinderen van vandaag begint de wereld in de eigen straat of op de eigen school. Hun medeleerlingen komen uit verre landen. Op tv hebben ze de keuze uit zenders in tientallen talen. Op het internet of op de gsm spelen grenzen al helemaal geen rol. En vele kinderen vinden het doodnormaal in een vliegtuig te stappen voor een vakantie naar pakweg Senegal of Vietnam. Later zullen ze erasmussen in Turkije of een jaartje al couch-surfend backpakken door Brazilië. Jawel, ook dat is globalisering.
De grenzen vervagen. Je stapt op de trein en voor je ’t weet ben je aan de Middellandse Zee. Bij Child Focus hebben we daar ervaring mee, want weglopers gaan soms ver! We hebben dezelfde ervaring met stukgelopen (internationale) huwelijken, wanneer een van de partners meent dat hij of zij zomaar het recht heeft om de kinderen duizenden kilometers weg te voeren. Ik denk ook aan de talloze dossiers rond niet-begeleide minderjarige vreemdelingen, van wie na aankomst in België het merendeel spoorloos verdwijnt. Beelden van seksueel misbruik van kinderen (kinderporno) circuleren ongehinderd wereldwijd. Dat alles vraagt een hele nieuwe aanpak.
Wie zich toelegt op de opvoeding van kinderen of op hun bescherming, moet zich bewust zijn van de globalisering van onze leefwereld. Onze kinderen zijn wereldburgers geworden. In dat licht kunnen we ons de vraag stellen of de nationale of zelfs regionale organisatie van het onderwijs, van de welzijnssector en van de rechtshandhaving nog wel voldoet. Moeten we als verantwoordelijke organisaties niet resoluut internationaal gaan? Moeten we niet radicaal streven naar meer grensoverschrijdende samenwerking, in plaats van strikt lokaal eigen methodes uit te vinden?

Child Focus probeert waar nodig de internationale kaart te trekken. Als medestichter van Missing Children Europe vechten we tegen verdwijning en seksuele uitbuiting van kinderen over de grenzen heen. We zijn actief lid van Inhope dat kinderporno internationaal bestrijdt, en ook van Insafe, een Europees samenwerkingsverband voor veilig internet voor kinderen. Sowieso bestaan taalgrenzen niet voor ons. Maar dat is in dit land niet zo vanzelfsprekend.
Wat vindt u er bijvoorbeeld van dat organisaties zoals Child Focus, die niet strikt eentalig zijn en in het belang van kinderen over het hele land actief zijn, het bijzonder moeilijk hebben om zelfs maar één euro subsidie van Gewesten of Gemeenschappen te verwerven? Moet de brede welzijnssector niet een ruimere blik nastreven? Moet efficiëntie niet voorop staan? Doen we wat we zelf doen werkelijk beter dan de anderen? Of hebben ook wij slagbomen in ons hoofd?

Kristine Kloeck
Algemeen directeur Child Focus – 21 mei 2010

Tijdens de zomermaanden lopen heel wat kinderen verloren aan de kust of in pretparken. Ben jij als kind ooit verloren gelopen of zelf weggelopen? Vertel ons jouw verhaal en maak kans op een verrassingspakket van Child Focus en Cera. Vermeld zeker je e-mailadres wanneer je reageert (je e-mailadres wordt niet op de website gepubliceerd).
.